ไดอารี่โดยเต๊าะซึโกะ&ตาวซึกิ > เรื่องราวสาวคาวาอี้

ฉันไม่เขียนไดอารี่วันที่ 09/09/09 เพื่อให้แน่ใจ ฉันตื่นเช้าในวันที่10 เพื่อเขียนไดอารี่วันที่ 10/09/09

หลังจากได้ระเบิดเสียงหัวเราะช่วงข่าวภาคค่ำของเย็นวันที่ 09/09/09 

"วันมหามงคล 100 ปี มีเพียงครั้งเดียว"

รู้ไหม? ฉันขำเพราะอะไร อย่างแรกขำที่ผู้ประกาศข่าวบอกว่าเลข9เรียงกัน3ตัว เป็นวันมงคล คิดถึงนักโยกสล็อต ต้องมีความพยายามแค่ไหน ถึงจะโยกให้เรียงกัน 999 แต่นั่นก็ยังน้อยกว่า ความพยายามของอสุจิ 1 ตัวที่พยายามแหวกว่ายผ่านป่าละเมาะปากถ้ำ เสี่ยงตายเข้าไปเจาะใข่แดงของมารดาผู้ประกาศข่าวคนนั้นอยู่ดี

อย่างที่สอง... ขำประโยคที่ว่า 100 ปีมีเพียงครั้ง ขำสิ้นดี ถ้านับกันชุ่ยๆ แบบนั้น วันที่ 10/09/09 วันที่ฉันกำลังเขียนไดอารี่อยู่นี้ก็จะกลายเป็นวันมงคลแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวทันที เมื่อใดที่เอาเลข 2 ตัวท้ายของปีเข้ามาผสม วันนั้นก็จะกลายเป็นวันสำคัญ100ปีมีครั้งในทันที ลองคิดสิ ไม่ว่าวันไหนๆ ถ้าเอาเลขปีมาผสม มันจะร้อยปีมี 1 ครั้งทุกวันนั่นแหละ... ว้า...  ไปทำลายความโรแมนติกทางตัวเลขของใครเข้ารึเปล่าเนี่ย

อย่างที่สาม... ความเป็นมงคลตัดสินกันด้วยอะไร แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่คิดว่าความศักสิทธิ์หรือความเป็นมหามงคลอะไรนั่น มนุษย์คงไม่มีสิทธิ์ตัดสินและไม่สามารถทำความเข้าใจมันได้แน่ๆ 

มนุษย์น่ะหรือ... ชอบยึดถือตัวเลขมิติเดียวเป็นหลัก คิดดูซี มนุษย์วัยรุ่นอายุ 17ปี กับอีก 364วัน เหลืออีก1วัน นับว่ายังอายุไม่ครบ 18 แต่เพียงดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป6ชั่วโมงเท่านั้น พวกเขาเฉลิมฉลองให้เด็กวัยรุ่นคนนั้น เพราะเห็นพ้องต้องใจกันว่า 18ปีบริบูรณ์ บรรลุนิติภาวะแล้ว... นี่ฉันยังไม่ได้นับวินาทีนะ... อะไรจะขนาดนั้น

อย่าหวังว่าคนที่เม้นไฮ5 ตัวเองเป็นประจำอย่างฉันจะเหมือนคนอื่น...
แล้วใครหวังล่ะ จริงไหม? 5555555

 มนุษย์ต่างดาวตนไหนก็ได้ เปลี่ยนฉันที เอาแบบไม่เฉียดไม่ใกล้ความเป็นมนุษย์เลยนะ
เฮ้! ได้ยินไหมนั่นน่ะ ฉันรู้ นายเฝ้าดูฉันอยู่ 555

ใครล่ะที่เหมาะสมกับวันนี้... พวกแปลกแยก พวกหัวรุนแรง หรือพวกที่ชอบแบ่งแยก วิจารณ์คนอื่น...

ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ว่าคนอื่นเหมือนกัน ที่หมางเมินละเลย ไม่พูดคุยกับฉัน 555

แด่วันที่ 10/09/09

เต๊าะซึโกะ

ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไร Lost day...

ตอนกลางคืนในวันธรรมดา Lost day จะออนแอร์ในทีวี ฉันได้ดูหน่อยๆ

เล่มเกมกับตัวอักษรที่แตกต่างกัน...

ฉันชอบคนที่แพ้ทุกคน...

โดยเฉพาะ Sun Love's

ทากะยู

เมื่อวานพวกเรากับผู้ใหญ่ประชุมพลัมสุดสัปดาห์กัน
เกี่ยวกับการบริหารทางการเงิน (Laughs)

เรากำลังเริ่มต้น Remarketed เกี่ยวกับการเงินและการบริการจริงๆ

แล้วก็นี่เสื้อผ้าน่ารัก

เมื่อวานเราสองคนได้ไปเดินเลือกช็อปปิ้ง

ถึงยังไงก็ต่อราคาเป็น แต่ถึงยังไงก็อ้วนเป็นหมูอยู่ดี

5,250 เยน ... 

เพลิดเพลินไปกับ 9 กันยายน กับชิบูย่า109 

ซื้อมาเยอะกว่านี้ วันหลังจะให้ดูอีก

นัทซึโกะ

ไปฮาหยุนมา

ต้องขอบคุณพระเจ้าและเพื่อนๆ

คนขวานานามิจัง
คนซ้าย Sho ส่วนฉันตรงーกลาง ( '∀ `)

แปลกใจจังที่ทุกอย่างเพอร์เฟค ถ่ายโดย Webmaster

ขอบคุณพระจันทร์ ฉันชอบเพลงของพวกเค้ามาก เพลงรักและตุ๊กตาหมี

『ILOVEYOUが言えなくて』
『Teddy's story』

MAY'S ซัง...
ที่แล้วมาขอบคุณจริงๆ อิอิ

แล้วเจอกัน...

อิจฉาล่ะสิ.... 

เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ http://www.clubmays.com/

 เทรามิ

อู๊ดดี้  present" B-Boy  street battle" 

4กันยา  ที่กระฉ่อน89ผับ  รังสิต...............ผ่านมาแล้ว...........เร็วโคตร....ก่อนวันงานแต่ละ นาทีแต่ละวินาทีนี่นานมาก.....ทุกๆอย่างมันค่อยๆเริ่มจากทีละเล็กทีละน้อย ..........รวบรวมจากสิ่งที่แทบจับต้องไม่ได้เรยด้วยซ้ำ.......เป็นเพียงภาพ ที่ยากจะเป็นจริง....เป็นงานที่เปอร์เซนต์เป็นไปได้แทบจะเท่ากับศูนย์ .......ด้อยทั้งประสบการณ์และกำลังที่ผู้หญิงคนนึงจะทำมันขึ้นมาได้....

...........ก่อนวันงานเริ่ม  หลายปี........โดดเรียนพิเศษเดอะเบรนที่สยาม....เดินเล่นเห็นผู้ชายกลุ่มนึงแถวมาบุญครอง     เต้นท่าแปลกๆกระโดด  ตีลังกาแปลกๆเพลงพูดไม่รู้เรื่องแต่มันส์ดี....ยืนดูซะนานจนมืดพวกเค้ากลับกันแล้ว    เรานั่งอยู่  ยังไม่อยากไปไหน    ไม่รู้ว่าคือไรแต่ทำให้รู้สึกดีหายเหงา

 ......จบม.6....อยู่หอแถวบางนา...เหงาสาส...ออกมาเดินอีกแล้ว....เห็นอีกที่รามสองแถวๆหอพักนักศึกษา.......เต้นแบบเดิมกลุ่มเบ่อเริ่ม    นั่งดู   มืด  ค่ำดึก   ลืมเวลา  รู้ตัวอีกทีตอนคนพวกนั้นมาถามว่าเธอๆมานั่งรอใครหรือเปล่า

.......มาอยู่หอกับเพื่อนที่ซอยมหาดไทย   เดินออกไปเช่นเคยไม่รู้ช่วงไหนหรือเวลาอะไร    รู้แต่ว่าตัวเองมานั่งอยู่สนามราชมังคลาแล้ว   เห็นกลุ่มคนกับภาพที่คุ้นเคย   พวกเค้าเต้น

 .....หอการค้า  ที่นี่ทำให้ได้ค้นพบอะไรหลายอย่าง    มีอุ้มซึ่งเป็นเพื่อนที่บอกเราว่าเฮ้ยไปปาร์ตี้ฮิพฮอพกะกรูป่าว   มันส์สาสเค้ามีเต้นบีบอยด้วยนะ   แล้วเด๋วพาไปบ้านพี่ตั๋มพี่เวย์    ใส่เสื้อยืดไปได้ไหม   นี่เป็นคำถามแรกที่หลุดจากปากตอนนั้น   รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่แถวๆสีลม  คนเยอะพาตัวเองเดินตามอุ้มแทบไม่ทันมองข้างหลังตัวเราช่างต่างกะอุ้มมาก  อุ้มใส้สายเดี่ยวสีน้ำเงินมีตัวอักษรแปลกๆที่อุ้มเรียกว่าตัวแท็กอยู่ด้านหน้า  อุ้มบอกแม่ส่งให้จากเมกา    กางเกงยีนส์ใหญ่ขาดพับขอบเอวซื้อที่สยาม    ตุ้มหูเพรชห่วงสีเงินพร้อมสร้อยอีกหลายเส้น    รองเท้าผ้าใบสีชมพูเงาๆสะท้อนแสงไฟสวยดี  ต่างจากเราซึ่งใส่เพียงเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีดำขายาวพร้องกับรองเท้าสวมธรรมดา   มาถึงหน้าซอยอุ้มบอกเดินตามมาติดๆหล่ะไม่ต้องกลัวเค้าไม่ตรวจบัตรหรอก  ถึงหน้าร้านเปิดเพลงแปลกๆภาษาอังกฤษก็ไม่ใช่ไทยก็ไม่เชิง   ชาวต่างชาติเยอะมากอุ้มพาเดินเข้าไปที่บูธดีเจมีเพื่อนๆอุ้มหลายคนในนั้นก็มี  ตั๋ม-ปจิต  พี่เวย์  แนน ที่จำได้   ทำตัวไม่ถูกเต้นไม่เป็น  กินเบียร์ไม่ได้  พูดกะเค้าไม่รู้เรื่อง  แต่สนุกดี  ยิ่งดึกเค้าก็ยิ่งพูดอะไรไม่รู้เรื่องอุ้มพาเดินทัวว์เกือบทุกร้าน   ยืนอยู่ท่ามกลางคนและเพลง    หน้าร้านมีคนเต้นท่าแปลกๆแต่คุ้นเคยมากมาย..

ก่อนเริ่มงาน1วัน

          3 กันยายน 2552    ซื้อของใช้ที่จำเป็นทุกอย่าง   สนามเต้นบีบอยยันแก้วคอกเทล    นั่งทำจนถึง7โมงเช้าวันที่4   เมาสีสเปรย์  ง่วงยอย  เพลีย  จะอ้วก

          4 กันยายน  2552 ช่วงแรก  สนามแคบต้องซื้อใหม่  คอกเทลยังไม่ได้ทำ   นั่งติดสนามรอไม้    บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ    หกโมงเย็น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   พี่คร้าฟผมบราวนี่แฟมิลี่นะ    ห๊ะะะะะะะะะะะะะะะะะะถึงกันแล้วหรอชั้นยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อคืน     ทุ่มครึ่งถึงห้องอาบน้ำอย่างเร็ว   หิวข้าว   รับโทรศัพท์   ผมไม่แห้ง   ชุดไม่ได้รีด  หน้ายังไม่ได้แต่ง   ป้ายทีมอยู่ไหน   ????????     โทรศัพท์จะดังไปไหนเนี่ย   ฮัลโหลก้องนะ  ก้องไหนม.รังสิตหรอ????  ก้องซ่าส์พี่อ่ะครัฟ   อ้าว99flava  ว่าไงรึ   จะมาเด๋วเจอกันพี่ชินไปด้วย  เหอๆ    อย่าบอกว่าจะลงนาน้องๆเค้าจะได้ดีดกะโหลกชั้นพอดี    แต่สตรีทนี่ฟ่า....ฝีมือ  หน้าตาและคารมต้องมาพร้อมกัน    งานนี้มันส์แน่   แสสสส..... เฮ้ย!!!!กางเกงขาสั้นสีขาวไปไหนว๊ะเนี่ย    หาจะ10นาทีแล้ว    เด๋วก็ไม่ใส่เลยนีชุดเดรสนี่ก็บางจังสั้นอีกก้มทีจะเห็นตูด  ไม่ใส่เด๋วมันส์เต้นกันไม่ได้อีกจะอ้วกซะก่อน    ว๊าก!!!!!!!สองทุ่มสี่สิบแล้ว  แต่งหน้าบนรถก็ได้ฟระ

       21.10 น.   หน้าร้านกระฉ่อน89ผับ   เดินเค้าไปพร้อมกับสายตาอันชวนสงสัยว่ายายป้านี่มาทำไม   ก็แน่หล่ะพวกแกยังเด็กอยู่กันทั้งนั้นเลยจบม.6ยังเนี่ย  จะรีบกับไปไหน   พอมาถึงปุ๊บก็ไปดิวสคริปงาน     ให้มาลงทะเบียนรับป้าย   ตอนนี้ชั้นมองก็รู้ว่าพวกนายคิดไรอยู่.......ยายนี่เป็นใครฟระ   มันจัดงานนี้หรอ  เฮ้ยบร้านา  ผู้หญิงจัดรึ  ไมบีบอยมาเยอะจังว่ะ    ใครว๊ะอู๊ดดี้พรีเซนต์   ?????  เฮ้ยนั่นมันทีม 99  นี่หว่า  อ้าวไอสไตล์      อ้าวพี่โอ๋  อ้าวๆๆๆๆๆๆ          นี่วันรวมญาติหรอครัฟหรือว่าเลี้ยงรุ่นบีบอย   + แร็ฟเปอร์ประเทศไทย   ทักไม่หมดแล้วเฟ้ย      (ตัดภาพ).....ไปที่99flava เดินเข้ามาในในร้าน   พร้อมกับอุทานว่า!!!!!    เ-็ดแม่ไมมันอยู่กันเยอะขนาดนี้ฟระเนี่ย                  อีกไม่กี่นาที    การแข่งขันก็เริ่มขึ้น

          ..........     ดีเจแวนเปิดเพลง   บีทคุ้นหูเสียงร้องคุ้นปาก เริ่มบรรเลงตามหน้าที่ของมัน   ฟลอร์เต้นสว่างขึ้นทุกๆคนเริ่มมองหน้าและยิ้มให้กัน    เอ็มซีหนุ่ยเปิดการแข่งคู่แรก     แต่ละทีมแบ่งยืนคนละฝั่งตรงข้ามกัน   แต่ไม่ใช่เพื่อต่อสู้กันเพื่อหวังชัยชนะเพียงอย่างเดียวแต่มันเป็นการทำสิ่งที่ทุกคนรักร่วมกันต่างหาก   เสียงเชียร์รอบสนามเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ    พร้อมกับท่าทางของแต่ละทีมที่เริ่มเคลื่อนไหวตามจังหวะ   ล่องลอยไร้กฏเกณฑ์  พริ้วไหว  อ่อนโยนและเข้มแข็งไปพร้อมๆกัน  บางคนหัวเราะออกมาจากท่าท่างการเต้นเสียงดังเลยหล่ะ  ส่วนบางคนก็เพียงแค่ยิ้มออกมาเท่านั้นเองอาจจะเพราะความกังวลและยึดติดกับสิ่งที่แสดงออกมากเกินไป   แต่ในที่นี้ไม่มีใครเลยที่กำลังร้องไห้      เชื่อไหม   บีบอยทุกคนเต้นได้เก่งและสวยไม่แพ้กันหรอก     แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกและคิดว่ามองเห็นมาโดยตลอดก็คือความสุขในการแสดงออกนั่นแหละที่ต่างกันของบีบอยแต่ละคน      บางคนเวลาเรามองเค้าเต้นจะเหมือนมองกระดาษเปล่าที่ไม่มีสคลิปร่างไว้   เค้าจะใส่ทุกๆอย่างที่เป็นเค้าลงไปให้เราอ่าน    ซึ่งนั่นแหละถึงจะเป็นการสื่อให้ผู้คนรอบข้างเข้าใจในสิ่งที่เค้าแสดงออกมามากที่สุด        ที่นี่ STREET  BATTLE   ไม่มีอายุ   ไม่มีสังกัด  ไม่มีกรรมการ   เพราะทุกอย่างตัดสินจากสิ่งที่คุณแสดงเท่านั้น!!!!!!

 อู๊ดดี้  present" B-Boy  street battle" 

ตาวซึกิ